Album: Pablo Honey
Jaar uitgave: 1992
Deze legt zichzelf wel uit denk ik. Dit speelde af in me hoofd toen ik je Instagram ging stalken terwijl wij geen contact hadden. Heel cute, I know. Het is ook echt een goed emotioneel geladen nummer. Lekker dramatisch ook maar dat hoort een beetje bij Radiohead.
Ik vind de akoestische versie beter dan de originele door de extra drama en emotionele lading. Zijn grove brekende stem, samen met een prachtig ononderbroken smooth gitaar, geweldig. Er is iets puurs in zijn manier van overbrengen van onzekerheid en liefde. De twee gaan hand in hand zoals zijn stem en de gitaar. Dit nummer voelt eerlijk gezegd een beetje confronteren.
FUN FACT VIDEO
Hopelijk wist je dit nog niet en als je dit al wel wist...je kan nog een keer kijken.